در شهادت شرعی در صورت تعدد شهود وحدت موضوع ضروری است و باید مفاد شهادت ها در خصوصیات موثر در اثبات جرم یکسان باشد.

اگر اختلاف مفاد شهادت موجب تعارض شود و یا وحدت موضوع را مخدوش کند شهادت فرعی محسوب نمی شود.شهادت باید به لفظ یا نوشتن باشد و در صورت تعذر با فعل از قبیل اشاره واقع شود در هر حال باید روشن و بدون ابهام باشد.در صورت وجود تعارض بین دو شهادت شرعی هیچ یک معتبر نیست.

اگر حضور شاهد متعذر باشد: گواهی به صورت مکتوب، صوتی، تصویری زنده و یا ضبط شده با احراز شرایط و صحت انتساب معتبر است.در شهادت شرعی نباید علم خلاف مفاد شهادت وجود داشته باشد.

هرگاه قرائن و امارات بر خلاف مفاد شهادت شرعی باشد دادگاه تحقیق و بررسی لازم را انجام می دهد و در صورتی که بر خلاف واقع بودن شهادت علم حاصل کند شهادت معتبر نیست.شهادت بر شهادت شرعی در صورتی معتبر است که شاهد اصلی: فوت یا به علت غیبت و امثالهم حضور وی متعذر باشد.شهادت بر شهادت اصلی باید واجد شرایط مقرر برای شاهد اصلی باشد.

شهادت بر شهادت شاهد فرع، معتبر نیست. برای مثال اگر علی به جرمی شهادت داده باشد و رضا به شهادت علی شهادت داده باشد در این صورت اگر حسین شهادت دهد که رضا بر شهادت علی شهادت داده است شهادت حسین پذیرفته نیست.

شهادت بر شهادت:

۱_در حد و تعزیر نداریم(اثبات نمی شود)

۲_ قصاص و دیه و ضمان مالی داریم قابل اثبات است.

این شرایط باید توسط قاضی احراز شود شهادت مجنون ادواری در حال افاقه پذیرفته میشود مشروط بر آنکه تحمل شهادت هم در زمان افاقه بوده باشد.

هرگاه شاهد در زمان تحمل شهادت غیر بالغ ممیز باشد ولی در زمان ادای شهادت به سن بلوغ برسد شهادت معتبر است.

همه آن هشت بند باید در زمان ادای شهادت وجود داشته باشد نه در زمان تحمل شهادت.

پس اگر فرد در زمان تحمل شهادت ولگرد باشد ولی در زمان ادای شهادت ولگرد نباشد شهادت وی معتبر است.

عقل: هم در زمان شهادت باید باشد و هم در زمان تحمل شهادت و همچنین عاقل بودن.

بلوغ: فقط در صورتی پذیرفته میشود که فرد در زمان تحمل شهادت نابالغ ممیز باشد اگر غیر ممیز باشدپذیرفته نیست.

شهادت اشخاص غیر عادی به مانند فراموشکار و ساهی به عنوان شهادت شرعی معتبر نیست مگر آنکه قاضی به عدم فراموشی یا سهو و امثال آن درموردشهادت علم داشته باشد.

زمانی که قاضی به عدم فراموشی و سهو علم نداشته باشد شهادت این افراد اعتبار ندارد.

عادل کسی است که در نظر قاضی یا شخصی که به عدالت وی گواهی می دهد اهل معصیت نباشد.

شهادت کسی که اشتهار به فسق داشته یا مرتکب گناه کبیره شود و یا بر گناه صغیره اصرار داشته باشد تااحراز تغییر در اعمال و اطمینان از صلاحیت و عدالت وی پذیرفته نمی شود.